"STOP KILLER ERDOGAN"

Χαμός έχει γίνει με εκείνο το καθίκι τον JoDi που τόλμησε να ξεφτιλίσει την προεδράρα της Τουρκίας. Το ίδιο το νομικό τμήμα του Twitter του απέστειλε mail στο οποίο έχει επισυναφθεί απόφαση δικαστηρίου της Κωνσταντινούπολης, σύμφωνα με την οποία απαιτείται η διαγραφή δημοσιεύσεων από διάφορους χρήστες σε κοινωνικά δίκτυα που αφορούν τον Ερντογάν.

Και πολύ σωστά έπραξε ο τουρκαλάς. "Σουλτάνος", ναι, οπωσδήποτε. "Φονιάς", από πού κι ως πού; Επειδή γουστάρει να κάνει ντου στη Συρία και να ισοπεδώνει εκείνους τους Κούρδους; Επειδή έχει ξεκληρίσει κόσμο και κοσμάκη και έχει στείλει τη μισή Τουρκία στα μπουντρούμια;
Δεν πάτε καλά μου φαίνεται. Γνήσιος ευπατρίδης είναι ο Ταγίπ και στήνει και ωραίες φιέστες με πιτσιρίκια που φοράνε στρατιωτικές στολές.

 Όσο για τον JoDi, η σελίδα του είναι και πάλι ενεργή, γιατί αποδείχθηκε δυστυχώς σκληρό καρύδι, καθώς η αναγνωσιμότητα είναι μεγάλη και ως εκ τούτου, τα φράγκα που μπορεί να προκύψουν αρκετά για πείσουν τα νομικά τμήματα των κοινωνικών δικτύων. Μέχρι όμως να την σαρώσει μια και καλή ο σουλτάνος, οι μικρότερες ιστοσελίδες και ιστολόγια θα πέφτουν σαν πούλια του ντόμινο ως προθέρμανση. Και οι περήφανοι ελληναράδες θα παρακολουθούν αγέρωχα τουρκικά σίριαλ ως ένδειξη ελληνοτουρκικής φιλίας.

Η Τελευταία Ομιλία (Ράντυ Πάους)

Εξαιρετική διάλεξη. Εμπνευσμένη, ουσιώδης, right to the point που λένε, πραγματικά η πεμπτουσία της διάλεξης. Ο τρισμέγιστος καθηγητής αρχίζει με pushups και νερόβραστα αυτοσαρκαστικά αστειάκια, φυσικά με δίχτυ προστασίας. Στη συνέχεια ακολουθεί το κρεσέντο "μπλα, μπλα, μπλα, εγώ, εγώ, εμένα, οι γονείς μου, μπλα, μπλα, μπλα, εγώ, εμένα, εμένα, μπλα, μπλα, εγώ, η μαμά μου, εμένα, εγώ, ο μπαμπάς μου, μπλα, μπλα, μπλα, εγώ, εγώ, εγώ, εμένα, μπλα, μπλα" . Επίλογος με όνειρα και φύκια για μεταξωτές κορδέλες, απευθείας από το ΙΕΚ Coehlo.

 

Το δάκρυ κυλάει ποτάμι στο κοινό της Oprah, τα πνευματικά δικαιώματα με Disney μοσχοπουλάνε και όλοι είναι ευτυχισμένοι. Βαράτε βάρδιες όμως μην τυχόν και προβληθούν εικόνες από ανώνυμους καρκινοπαθείς τελικού σταδίου, από εκείνη την ανώνυμη, νοσηρή πλέμπα που λιώνει καθημερινά στα νοσοκομεία, αντιμετωπίζοντας στωικά και -κυρίως- μοναχικά, το αναπόφευκτο. Να είστε πάντα σε ετοιμότητα μην τυχόν και βρεθεί εκείνο το στοιχείο που θα χαλάσει το πάρτι στο στρουμφοχωριό και χαλάσει η θετική σκέψη και η θετική ενέργεια. 
Ναι, είναι σχεδόν νομοτελειακό ότι πρώτα ψοφάς και μετά σε εγκαταλείπει η ματαιοδοξία, αλλά πραγματικά, ο μακαρίτης, πλέον, Pausch έφερε το concept σε άλλο επίπεδο. Τα σέβη μας.

ΠΙΤΣΙΡΙΚΟ, ΜΟΥΝΙ ΤΗΣ ΛΑΣΠΗΣ...

("Έχω καταλάβει εδώ και χρόνια πως το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι οι δεξιοί αλλά οι αριστεροί". Επειδή θέλει η πουτάνα να κρυφτεί αλλά ο Αλαφούζος δεν την αφήνει, αναδημοσιεύω κάτι παλιό που είχα αναρτήσει στο 'Bukowski Reloaded' για τον ξόφλα της μισητής κοινότητας των μισθοφόρων μπλογκατζήδων). 

Μόλις διάβασα αυτό το κείμενο από τον "Πιτσιρίκο":

Σήμερα το απόγευμα, καθώς έγραφα ένα τεράστιο κομμάτι, με παίρνουν πάλι τηλέφωνο από μια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας…ήταν μια κοπέλα…με τρελαίνουν κάθε φορά που με καλούνε αυτά τα τρελόμουνα…είχα και όρεξη για βαθιά συζήτηση…κλασσικά, δεν πρόλαβα ούτε καλησπέρα να πω…το πήρε μονοκοπανιά 9 λεπτά σερί χωρίς ανάσα…λέω θα σκάσει αυτή…μετά από 9 λεπτά και αφού μου έχει πει όλη την ιστορία:
-Τι πιστεύετε; Πώς σας φαίνεται το πακέτο μας;
Της απαντώ αμέσως με την εκπληκτική φωνή μου:
-Θέλω να σου γλείψω το μουνί.

Παύση για λίγα δεύτερα.

-Ορίστε κύριε;
-Πιστεύω όταν δεν αφήνουμε τις αισθήσεις ελεύθερες αντιλαμβανόμαστε περιοριστικά κι έτσι χάνουμε εντούτελα την επαφή μας με τις διαδικασίες της ζωής και την κατανόηση των λειτουργιών της.

Παύση μεγαλύτερη.

-Δεν σας καταλαβαίνω κύριε, γίνετε πιο σαφής.

Λέω να γίνω πιο σαφής και της ξαναλέω με σταθερή φωνή:
-Θέλω να σου γλείψω την κλειτορίδα τελικά.
-Σας ενημερώνω ότι η κλήση καταγράφεται.

Α, λέω, δεν πρόκειται να το κλείσει ποτέ αυτή, παραμένω όμως ήρεμος.

-Άκου να σου πω παλιοανώμαλη…με καλείς με αυτή την καυλοφωνάρα και μου έχεις κάνει το πουλί σαν φρατζόλα με τις ιστορίες για τις χαμηλές χρεώσεις σου και μου λες ότι με καταγράφεις κιόλας και με καυλώνεις πιο πολύ…πες μου ότι θα το δείξεις και στις φίλες σου, πες το μου αυτό και σου υπόσχομαι να χτυπήσω τώρα το πουλί μου με το κινητό.

Μου το έκλεισε στα μούτρα η παλιοανώμαλη και έτσι συνέχισα να γράφω…θα μου λείψει και αυτό το κορίτσι…μόλις φτερνίστηκα…αυτή θα με σκέφτεται.

Ε, λοιπόν πιτσιρίκο, είσαι ένας γελοίος. Είσαι ένας μαλακοπίτουρας, ένα μουνί της λάσπης, ένας υπερτιμημένος γραφιάς που πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Για μια ακόμη φορά τερμάτισες το βλακόμετρο. Αν είναι μούφα αυτό το κείμενο, απλά απαλάσσεσαι λόγω της συνηθισμένης μαλακίας που σε βαράει. Αν όμως όχι, πρέπει να σε αντιμετωπίζουμε σαν άτομο με σοβαρά συμπτώματα σκατοψυχίας και εγωπάθειας, σε βαθμό ψυχασθένειας.

Πώς είναι εκείνη η κουράδα ο Κασιδιάρης; Κάτι τέτοιο, μόνο που εσύ είσαι κουράδα επιχρυσωμένη. Γι αυτό και δεν γίνεσαι άμεσα αντιληπτός.

Δηλαδή μας λες ότι σου τηλεφώνησε μια "ενοχλητική" κοπέλα για να σου πουλήσει υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας και για εννέα ολόκληρα λεπτά σου χάλασε την έμπνευση. Οπότε έκρινες ότι πρέπει να την χλευάσεις για να της δώσεις να καταλάβει της ρουφιάνας. Και στο καπάκι, έγραψες και μια ασυνάρτητη παπαριά εξιστορώντας πώς το πουλάκι σου έγινε "φραντζόλα" από την "καυλοφωνή" της "ενοχλητικής".

Τς, τς, τς...Τι λε ρε Ντοστογιέφσκι...

Ε, λοιπόν, μουνί της λάσπης, μάθε ότι αν για σένα είναι απλώς εννέα χαμένα λεπτά από τη νέα σου ανάρτηση, για εκείνη μεταφράζονται σε χαμένα χρήματα. Σε λειψό μεροκάματο. Πιθανότατα η συγκεκριμένη κοπέλα εργάζεται με τρεις κι εξήντα, με απλήρωτες υπερωρίες και κουτσουρεμένα ένσημα, έχοντας δυο-τρεις μαλάκες supervisor πάνω από το κεφάλι της να την πρεσάρουν σε σημείο εγκεφαλικού.

Βλέπεις, πιτσιρίκο μου, υπάρχουν και εκείνοι που θέλουν να έχουν το κούτελό τους καθαρό. Εκείνοι που δε γουστάρουν να κωλογλείφουν το αφεντικό ή τον εκάστοτε μεγαλοεκδότη (βλέπε Αλαφούζο και Τσαγκαρουσιάνο) για μια θεσούλα. 

Περίεργο, ε;

Και στην τελική, αν όντως σε ενόχλησε η συγκεκριμένα κοπέλα, ένα "όχι ευχαριστώ" θα ήταν αρκετό. Εκείνη θα συνέχιζε την κωλοβάρδια της και συ θα φαινόσουν κύριος. Όμως προτίμησες να κάνεις χοντρή σεξιστική πλάκα. Τίγκα στην εφηβική ορμόνη και στα καυλόσπυρα.

(Τι διάολο, το 'American Pie' έβλεπες εκείνη τη στιγμή; Ή τα άπαντα της Jenna Haze; )

Αλλά δυστυχώς το πρόβλημα δεν είσαι μόνο εσύ λιπόσαρκε λαχανοντολμά.

Είναι και κάποια "alternative" τσόλια που ξεροχύνουν με το 'Unfollow' και σε ακολουθούν σαν τα πρόβατα. Αυτά τα τυπάκια σίγουρα θεώρησαν "εμπνευσμένο" και "καυστικό" το κείμενο και το 'share' στα κοινωνικά δίκτυα πήγε σύννεφο. Και, το χειρότερο, να δεις που θα βρήκε σίγουρα μιμητές.

Εμείς οι υπόλοιποι πάλι, περιμένουμε με αγωνία το επόμενο "καυστικό" σου άρθρο-γροθιά ενάντια στο κατεστημένο των χαμηλοσυνταξιούχων, των ΑΜΕΑ ή των αστέγων. Oh wait: http://pitsirikos.net/2011/12/homeless-chic/

ΥΓ: Μουνί της λάσπης σε είπα; 

* * * * * U P D A T E * * * * *

Το επίμαχο κείμενο ανήκει στη σειρά δημοσιεύσεων "Το ημερολόγιο του Yosebu". Κατά τον "πιτσιρίκο", ο Yosebu είναι μουσικός με "απίστευτο λόγο" και δηλώνει θαυμαστής του.(Πηγή)  

Εγώ προσωπικά, πιστεύω ότι είναι το σαχλό alter ego του, προκειμένου να ξεφύγει από τον ψευτοαντιδραστικό μονόδρομο που έχει επιλέξει εδώ και χρόνια. Με τη στήριξη του 'ΣΚΑΪ', του Τσαγκαρουσιάνου και του 'Unfollow'.

Όπως και να 'χει, το γεγονός ότι δημοσίευσε μια τέτοια χοντρή μπαρούφα σε εποχή που όλα καταρρέουν, μου αρκεί για να παραμείνω σταθερός στην άποψή μου για τον υπερτιμημένο γραφιά και το σινάφι του: ΜΟΥΝΙΑ ΤΗΣ ΛΑΣΠΗΣ!!!

Τα ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ στη ζωή, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!

Εν τω μεταξύ, σε ένα παράλληλο -και μη ξεχαρβαλωμένο- Σύμπαν...

(κλικ στην εικόνα)

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΑΣΛΑΝΗΣ (και δε μου καίγεται ΚΑΡΦΙ)

Εντάξει, κάποιοι το έχουν παραχέσει το θέμα. Δεν πρόλαβε να πεθάνει ο Ασλάνης και αμέσως ανέλαβαν βάρδια οι μοιρολογίστρες στα social media:

"Ο Μιχάλης στη γειτονιά των αγγέλων". (Τελικά κάθε καρυδιάς καρύδι μαζεύεται σε αυτή τη γειτονιά).
"Καλό ταξίδι Μιχάλη μας". (Προσέξτε το κτητικό: Μιχάλη ΜΑΣ).

"Αφήνει πίσω του μεγάλο κενό". (Το μόνο κενό είναι στην κεφάλα εκείνου που το λέει).
"Αγαπημένε Μιχάλη, καλό ταξίδι". (Και να μας γράφεις).
Ρε πούστη μου, τι ΓΙΔΙΑ κυκλοφορούν...

Πλίνθοι του Stonehenge, γνωρίζατε και από χθες τον μακαρίτη; ΟΧΙ.
Είσαστε φίλοι του, συγγενείς ή έστω, ήπιατε κάποτε ένα ποτήρι κρασί μαζί; ΟΧΙ!
Τότε πώς στον πούτσο κάνετε λόγο για "ευγενική ψυχή", "καλό άνθρωπο" κλπ;
Από το γλυκανάλατο χαμόγελό του στα celebrity περιοδικά;
Ο Ασλάνης ήταν ένας μόδιστρος, μια κοπτοραπτού πολυτελείας που πούλαγε φύκια για μεταξωτές κορδέλλες σε νεόπλουτες και μη, βιζιτούδες, ανώνυμες και επώνυμες. Υπηρέτησε πιστά τη μόδα, ακολούθησε τους κανόνες του lifestyle και τα τσέπωσε χοντρά από τα πρόβατα που ακολουθούν τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής.
Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να δούμε με συμπάθεια ένα τέτοιο άτομο;
Αν πάλι κάπου πίσω από αυτά τα βοθρολύματα υπήρξε ένας "ευαίσθητος άνθρωπος", αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Η ουσία είναι ότι οι περισσότεροι δεν θα το μάθουν ποτέ.
(Και προσωπικά, δηλώνω με απόλυτη ειλικρίνεια ότι ΔΕΝ ΜΟΥ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΚΑΡΦΙ).

Αντίθετα, προβλέπεται να ενταθεί το ρεσιτάλ μοιρολογιού στα social media στα επόμενα 24ωρα.
Για τον Μιχάλη Ασλάνη. Όχι για καμιά τυχαία προσωπικότητα. Για τον ΜΙΧΑΛΗ ΑΣΛΑΝΗ.
Λοιπόν, επειδή γράφοντας αυτές τις γραμμές κινδυνεύω να πνιγώ από τον εμετό που μου προκαλεί η υποκρισία σας: Ανεγκέφαλα αιγοπρόβατα, προτείνω να κρατήσετε και κανένα δάκρυ καβάτζα για τους καθημερινούς, ανώνυμους θανάτους. Αν σας πέφτει μακριά η Συρία, υπάρχουν και τα θύματα του Μνημονίου. Εντός και εκτός των τειχών.

ΣΚΑΪ: ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ (να πα να γ....τε)

Όλοι μαζί ΜΠΟΡΕΙΤΕ. Το σινάφι του Αλαφούζου, του Μπόμπολα, του Κυριακού, του Βαρδινογιάννη, του ΔΟΛ κλπ. 
ΜΠΟΡΕΙΤΕ. 100000 euro έκαστος. Όσο μία ώρα διαφημιστικού χρόνου. Μετρητά. Cash. Ρευστό. Να σπαρταράει το χρήμα. Και κατευθείαν στους μη έχοντες

Αλλά όχι! Η αναγωγή στο πρώτο πληθυντικό ("όλοι μαζί ΜΠΟΡΟΥΜΕ") δείχνει ξεκάθαρα τις προθέσεις σας: Η ανέχεια είναι ευθύνη ΟΛΩΝ, η φτώχεια είναι προϊόν ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ευθύνης, η δυστυχία είναι αποτέλεσμα ΟΜΑΔΙΚΟ. 
Ως εκ τούτου, το χτύπημα πάει κατευθείαν κάτω από τη ζώνη. Εκεί που λέει "συγκίνηση". "Συναίσθημα". Και κυρίως, "φιλότιμο". Μαζί με μια ισχυρή δόση ενοχής για το γκρίζο τοπίο της Ελλάδας στα χρόνια του μνημονίου. Έτσι, για να μην τολμήσει κανένα κεφάλι να σηκωθεί μέσα στο 12ωρο καταναγκαστικής εργασίας με τρεις κι εξήντα. Και το photo finish για σύνταξη στα 70.

Λοιπόν, χαμούρες του ΣΚΑΪ και λοιπά τσόλια: Προτείνω να πάρετε αυτό το πρώτο πληθυντικό και να το βάλετε στον πάτο σας. Ούτε δημοσιογράφοι στον όμιλο Αλαφούζου είμαστε, ούτε τάνκερ έχουμε για να γεμίζουμε σκατά τις θάλασσες. Είμαστε απλά σκατοπρολετάριοι του κερατά, με επίπεδο διαβίωσης στην ίδια στάθμη με εκείνο της οριακής επιβίωσης. Συνεπώς, μαζέψτε τα βιβλικά σας κηρύγματα περί αγάπης και στα τσακίδια. Σας έχουμε πάρει πρέφα γελοία υποκείμενα. Χρόνια τώρα αποτελείτε προπύργιο των κρατούντων. Για χρόνια μας προσβάλλετε τη νοημοσύνη. Και τώρα εκβιάζετε το φιλότιμό μας. Πρόστυχη τακτική σε βαθμό ακραίας πουστιάς, από όποια πλευρά και αν το δει κανείς. 

(Αλήθεια...Πόσο πιο τραγικά υποκριτικό είναι όταν εκείνοι που υποστηρίζουν εμπράκτως τραπεζικούς ομίλους, εκείνοι που προμοτάρουν τη βιομηχανία παραγωγής νεόπτωχων και αστέγων, διοργανώνουν φιλανθρωπικές εκστρατείες; )

Αλλά ξέρετε κάτι καθάρματα; Τώρα που το ξανασκέφτομαι, έχετε δίκιο. Όλοι μαζί ΜΠΟΡΟΥΜΕ να σας στείλουμε όλους στον αγύριστο μια και καλή. 

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΡΙΧΝΩ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Δέκα...εννιά...οκτώ...

ΠΕΣΕ ΜΩΡΗ ΧΑΜΟΥΡΑ!

επτά...έξι... 

(δεν πέφτει η βρώμα...)

πέντε...τέσσερα...τρία...

ΠΕΣΕ ΓΑΜΩ ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ ΣΟΥ!

δύο...ένα...μηδέν...

Δεν έπεσε η ρουφιάνα.

Τι να κάνουμε, δεν πειράζει, στο επόμενο πόστ...

(Αφιερωμένο στις πρόσφατες αναρτήσεις των αριστερών blog, που ακόμα και στο παραπέντε αναλώνονται σε εμφύλιους διαδικτυακούς τσαμπουκάδες και μακροσκελείς αναλύσεις του κώλου).

Η "μετάνοια" του ALVARO MUNERA

Ψοφάμε για συγκίνηση τελικά. Γουστάρουν τα σωθικά μας μελόδραμα.
Και μέσα σε αυτή την παραζάλη του κυνηγητού για εύκολο κλάμα, βρίσκουμε επιχρυσωμένες κουράδες και τις ποστάρουμε παντού. Σε ιστολόγια, facebook, twitter κλπ.

Το τελευταίο τρίμηνο το επιχρυσωμένο σκατό που κυκλοφορεί είναι αυτό
και συνοδεύεται από το copy-paste κείμενο

"Αυτή η εκπληκτική φωτογραφία σήμανε το τέλος της καριέρας του ταυρομάχου Αλβάρο Μουνέρα. Ο Μουνέρα, ξέσπασε σε κλάματα στη μέση της ταυρομαχίας, όταν συνειδητοποίησε, πως εξανάγκαζε ένα κατά τα άλλα ευγενικό ζώο, να πολεμήσει για τη ζωή του. Ο ίδιος, πλέον τάσσεται δημόσια ενάντια στις ταυρομαχίες. Ο Μουνέρα, αργότερα δήλωσε για τη στιγμή εκείνη: "Και ξαφνικά, έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ταύρο. Είχε στα μάτια του μια αθωότητα, που βλέπεις σε κάθε ζώο, και με κοίταξε με αυτή, σα να με ικέτευε να σταματήσουμε. Ήταν, μια κραυγή απόγνωσης για δικαιοσύνη που διαπέρασε όλο μου το είναι. Το περιγράφω σα μια ανθρώπινη προσευχή, καθώς όταν κάποιος εξομολογείται, ελπίζει ότι θα συγχωρεθεί. Ένιωσα, σαν το χειρότερο πλάσμα πάνω στη Γη..."

Καταρχήν, οποιοσδήποτε διαθέτει IQ λίγο πάνω του Forrest Gump, μπορεί να εύκολα να αμφισβητήσει την είδηση. 

Μα είναι δυνατόν; Μετανοημένος επαγγελματίας serial killer; Τς, τς, τς...Σε ποιον πλανήτη ζείτε αγαπητοί μου;
 

Παραδέχομαι ότι αρχικά εμπιστεύτηκα τη νοημοσύνη των ομοϊδεατών φιλόζωων και επαναπαύτηκα. Είπα "δε μπορεί, θα καταλάβουν ότι κάτι δεν πάει καλά με τη φωτογραφία, θα το ψάξουν και θα δημοσιεύσουν το σωστό".
Ε, λοιπόν τζίφος. Η φωτογραφία αυτή συνεχίζει να μεταδίδεται με ρυθμούς επιδημίας. Οπότε ήρθε η στιγμή για την πλήρη ισοπέδωσή της.

Καταρχήν, να ξεκαθαρίσουμε ποιος είναι ο Álvaro Múnera Builes.
Είναι Κολομβιανός ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ζώων. Για ένα φεγγάρι ήταν και εκπαιδευόμενος ταυρομάχος με το ψευδώνυμο 'El Pilarico'. Ο ίδιος δηλώνει σε συνεντεύξεις του ότι αναγκαζόταν από το στενό περιβάλλον του (κυρίως από τον πατέρα του) να ακολουθήσει την καριέρα του ταυρομάχου. (πηγή)
Όμως σε μια "εκπαιδευτική" ταυρομαχία ο ταύρος τον τσάκισε για τα καλά, καταδικάζοντάς τον να κυκλοφορεί για την υπόλοιπη ζωή του σε αναπηρικό καροτσάκι. Και αυτό στην ηλικία των 18. Δηλαδή ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ γίνει matador!
Συνεπώς, δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ περίπτωση ο εικονιζόμενος να είναι ο Munera.

Οπότε, ποιος είναι ο σκυφτός ταυρομάχος στη φωτογραφία που πιάνει το κεφάλι του;
Το όνομά του είναι Sánchez Vara. Είναι μεξικανός ταυρομάχος και ανήκει στην ελίτ των matador, καθώς έχει στο ενεργητικό του 150 θανατώσεις ταύρων μέχρι τώρα. (πηγή)
Και για να γίνει θρύψαλα η τελευταία αμφιβολία περί "μετανοούσας Μαγδαληνής": Από τον Απρίλιο που ξεκίνησε να δημοσιεύεται η φωτογραφία μέχρι σήμερα, έχει σκοτώσει άλλους ΟΚΤΩ. 

Μούφα λοιπόν η μετάνοια..."Τότε γιατί πιάνει το κεφάλι του" θα επιμείνουν κάποιοι.
(Γκρρρ...Τα νεύρα μου) Έχετε παρακολουθήσει ποτέ ταυρομαχία; Αν ναι, έχετε παρατηρήσει πόσο αλαζονικά φέρονται στο αιμόφυρτο ζώο; Ο ταυρομάχος μπορεί να γονατίσει μπροστά στον ετοιμοθάνατο ταύρο -ως ένδειξη "ανδρείας"-, να του φιλήσει τη μουσούδα, να του χαϊδέψει το κεφάλι ή να κάτσει αραχτός και ψύχραιμος στην αρένα, όπως ακριβώς κάνει στη φωτογραφία ο Vara. Πιθανότατα λοιπόν, ο φακός να τον συνέλαβε τη στιγμή που απλώς αγγίζει το μέτωπό του ή σκουπίζει τον ιδρώτα του πριν δώσει το θανατηφόρο χτύπημα.
 

Καμία σχέση με "απόγνωση", "μετάνοια", "συγκίνηση" και λοιπές σούπες. Οι άνθρωποι στον πλανήτη Γη δεν αλλάζουν, εκτός και αν τους έρθει ο ουρανός σφοντύλι όπως συνέβη με τον Munera.
Για να προσέχουμε τι ποστάρουμε μερικοί μερικοί...

http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/

Άντε πάλι τα ίδια.

Στις εννιά του μακαρίτη άλλον είχες μες στο σπίτι. Η ουσία βλέπεις, πρέπει να καλύπτεται πάση θυσία από μάτια και αυτιά με οποιοδήποτε μέσο. Με μεταχουντικές ερπύστριες. Με προσημειωμένη και αποψιλωμένη ενημέρωση, σαρώνοντας σαδιστικά συντακτικό και ορθογραφία. Προβάλλοντας ημιδιάσημους κώλους και αποτριχωμένους κοιλιακούς ανάμεσα σε -κατ' ανάγκη- "ενάρετες" στιγμές.

Δρυός πεσούσης πάς ανήρ ξυλεύεται...Αλλά αν δεν είσαι Θεός να δημιουργήσεις "κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν", αναπόφευκτα φτιάχνεις κλώνους. Και η κλωνοποίηση από όποια πλευρά και να τη δεις είναι κάτι tro-ma-ktiko. Ενίοτε και σκατόψυχο, όταν υπάρχει ηθικό άλλοθι με το εικονοστάσι του "οσιομάρτυρα" πρώτο τραπέζι πίστα.

Φτου σας ξεφτίλες.

ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ: ΥΠΕΡΚΕΙΜΕΝΗ ΜΑΛΑΚΙΑ

Αν γράφεις κάτω από τη ταμπέλα με το αλαζονικό λογοπαίγνιο "Υπερκείμενα", πρέπει να περιμένεις και τη χλεύη όταν στρίψεις στη γωνία.

Ειδικά όταν φιλοξενείσαι σε lifestyle τζάμπα έντυπο, που έχει ως μέγιστο προβληματισμό ποιος καφές ταιριάζει με τα ψηφιακά κλαπατσίμπανα του Κωνσταντίνου Β, να περιμένεις και γιαούρτωμα μαζί με το κράξιμο...

Όχι άλλο εκσυγχρονιστικό κάρβουνο. Εντάξει, το καταλάβαμε. Είναι 'politically correct' στάση να θέλεις την Αριστερά σαν "στρατιωτάκι αμίλητο, ακούνητο, αγέλαστο". Να ενστερνίζεσαι αυτά που δεν πρόκειται να εφαρμόσεις ποτέ. Και φυσικά, να αφορίζεις με σαχλαμάρες οτιδήποτε αποκλίνει από το δικό σου -μικροαστικό- μέσο όρο (ΚΚΕ).

Αλλά μάλλον δεν θα 'πρεπε να εκπλησσόμαστε από κάποιον που δηλώνει ένθερμος οπαδός του...Στέφανου Μάνου.
Έτσι δεν είναι κε Νίκο Δήμου, πρώην συγγραφέα και νυν γραφιά της κακιάς ώρας;

Το μοιρολόι του ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ

Κλαψομούνα γεροντοκόρη με απωθημένα περιφέρεται σε site και έντυπα και κλαίγεται:
"Κλάψτε με μάνες, κλάψτε με τη ρουφιάνα, είχα κάποτε εκπομπή στη κρατική τηλεόραση -και τα τσέπωνα χοντρά- και τώρα ξέπεσα στη φυλλάδα του Τσαγκαρουσιάνου και στο TVXS.
Μα πώς να τα βγάλω πέρα η καψερή με την οικονομική κρίση; Πώς μου λέτε...; ΠΩΣ;
Ευτυχώς όμως ο καλός θεούλης με άκουσε τη μοιρολογίστρα και μου έδωσε θέση Διοικητικού Συμβούλου στην ΕΡΤ...Έτσι μπορώ και βγάζω ένα ξεροκόμματο κάποιων χιλιάδων ευρώ το μήνα -μεγάλη η οικονομική κρίση σας είπα, πολύ μεγάλη...
Γι αυτό καλοί μου άνθρωποι, κάνετε μια δέηση στον Πανάγαθο και αφήστε τον οβολό σας στο TVXS Store για τη σωτηρία της ελληνικής δημοσιογραφίας...
Αχ, άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα Τάρταρα..."